تبلیغات
پس از آتش بس - مطالب فروردین 1396
 
درباره وبلاگ


پس از آتش بس، وبلاگ صفیه رضایی؛
کارشناسی ارشد علوم سیاسی ، نویسنده و روزنامه نگار است.

مدیر وبلاگ : صفیه رضایی
نویسندگان
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
پس از آتش بس
وَ نُرِیدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَی الَّذِینَ اسْتُضْعِفُوا فِی الْأَرْضِ وَ نَجْعَلَهُمْ أَئِمَّه وَ نَجْعَلَهُمُ الْوارِثِینَ
صفحه نخست             تماس با مدیر           پست الکترونیک               RSS                  ATOM
چهارشنبه 30 فروردین 1396 :: نویسنده : صفیه رضایی

یکی از مطالب مرتبط با کسب‌وکارهای نوین به این موضوع اشاره دارد که اشتغالزایی در عرصه فضای مجازی نه گنج قارون می‌خواهد، نه عمر نوح؛ در پاسخ به این مطلب باید گفت که این عرصه شاید به این دو مولفه نیاز نداشته باشد اما صبر ایوب می‌خواهد چراکه چالش و مانع آنقدرها که گفته می‌شود در این عرصه کم نیست.

استارت‌آپ‌ها و کسب‌وکارهای اینترنتی در ایران از سال ۹۵ توانستند با محبوبیتی که بین مردم کسب کردند جای خود را در جامعه بازکنند. البته به دلیل ناآشنایی سازمان‌ها، نهادها و اصناف مختلف با این مدل کسب‌وکار، مشکلاتی نیز بر سر راه این استارت‌آپ‌ها به وجود آمد هر چند با برنامه‌ریزی دولت، شورای‌عالی فضای مجازی و سایر نهادهای مرتبط برای سیاست‌گذاری و قانون‌گذاری این کسب‌وکارها، فعالیت استارت‌آپ‌ها شکل موجه‌تری به خود گرفت. بد نیست نگاهی به آمارها بیندازیم؛ آخرین آمارهای وزارت ارتباطات گویاست که در یک سال اخیر حدود ۱۲۲۷ استارت‌آپ در حوزه فناوری اطلاعات و ارتباطات ایجاد شد و ۲ هزار و ۵۰۰ واحد کسب‌وکار مرتبط با این فعالیت‌ها شکل گرفته است. همچنین ارزیابی‌ها نشان داده که در یک کسب‌وکار درحال توسعه به‌طور متوسط ۷ نفر متخصص مشغول به کار شده‌اند و تعداد قابل‌توجهی نیز به‌طور غیرمستقیم در جریان فعالیت آن حضور دارند. برمبنای این ارزیابی یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های کسب‌وکارهای نوپا، تاثیری است که بر اشتغال دارند. این کسب‌وکارها از طریق نوآوری و چابکی به پویایی اقتصاد کمک می‌کنند و شکل‌گیری آنها بیشتر مبتنی‌بر خلق دانش و فناوری است. نکته‌ای که باید به آن توجه داشت این است که کسب‌وکارهای نوپا در شهرستان‌ها نیز با تکیه بر ظرفیت‌های بومی ایجاد شده‌اند و علاوه‌بر موضوع ارزش‌آفرینی و تاثیری که بر اقتصاد منطقه خود دارند، می‌توانند بر کاهش ناهنجاری‌ها موثر باشند. به عبارتی، ایجادکسب‌وکارهای نوین در مناطق مختلف کشور باعث جلوگیری از مهاجرت به کلانشهرها می‌شود و حتی مهاجرت معکوس را به همراه دارد. در کنار آن برخی از کسب‌وکارهای نوین می‌توانند در مناطق مختلف کشور بومی‌سازی شوند به نحوی که یک منطقه با چندین کسب‌وکار نوین ویژه همان شهر شناخته شوند. بدیهی است که این نوع کسب‌وکارها می‌توانند در ادامه کسب‌وکارها و مشاغل سنتی باشند. به‌عنوان نمونه، در استان بوشهر می‌توان امور اینترنتی در زمینه آبزیان و صادرات راه‌اندازی کرد و کسب‌وکار و شیوه سنتی را به نحوی با فناوری روز همراه کرد و حتی به دیگر شهرها و مناطق دیگر گسترش داد. با این حال باید مشاغل سنتی صبر و حوصله بیشتری در برابر این کسب‌وکارها داشته باشند چرا که دیگر مقوله اشتغال و کارآفرینی در داده‌های جهانی برای مشاغل سنتی ارزش‌گذاری نمی‌کنند که کسب‌وکارهای نوین نیز در آن نقش دارند. مطابق با گزارش دیده‌بان جهانی کارآفرینی (GEM ) و موسسه کارآفرینی و توسعه جهانی GEDI که در سال گذشته منتشر شده و مربوط به پایان سال ۲۰۱۶ میلادی است، برآوردها نشان می‌دهد که ایران از جهت کارآفرینی نوپا و استارت‌آپ در رتبه ۲۳ جهان قرار دارد و وضعیتی مشابه کشورهای چین و استرالیا را ایجاد کرده است. این بررسی‌ها گویای آن است که در بحث کارآفرینی نوپا، سنگال، لبنان و برزیل در رده‌های پایین قرار دارند و ایران در سطح متوسط این جدول رده‌بندی دیده می‌شود. البته در این بررسی‌ها مشخص شده که وضع ایران در شاخص خروج از کسب‌وکار نوپا مناسب نیست. این شاخص مربوط به تعطیلی کسب وکاری است که فرد از قبل آن را ایجاد یا مدیریت کرده است. در این شاخص وضعیت ایران در حد کشورهایی مانند سنگال و لبنان است و از این حیث، اوضاع برزیل بهتر از ایران ارزیابی شده است.این آمار نشان می‌دهد که چه بخواهیم، چه نخواهیم در ارزیابی‌های بین‌المللی دیده می‌شویم از این‌رو باید در ابتدا قانون و ضابطه‌بندی و در گام بعد شاکله‌بندی این نوع کسب‌وکارها را از نظر دور نکنیم.

http://www.sanatnewspaper.com/note/1484-%D8%B5%D8%A8%D8%B1-%D8%A7%DB%8C%D9%88%D8%A8-%D8%A8%D9%87-%D8%AC%D8%A7%DB%8C-%DA%AF%D9%86%D8%AC-%D9%82%D8%A7%D8%B1%D9%88%D9%86.html





نوع مطلب :
برچسب ها : کارآفرینی،
لینک های مرتبط :


چهارشنبه 30 فروردین 1396 :: نویسنده : صفیه رضایی

یکی از راهکارهای برون‌رفت از مشکلات اقتصادی و دستیابی به توسعه، مشارکت بخش خصوصی در تمامی ابعاد و لایه‌های اقتصاد است.

در این زمینه بارها سخن گفته شده اما در عمل چندان بازتاب اجرایی نداشته است. آن هم به دلایلی است که بارها گفته شده و می‌شود. اما اگر کلی‌تر به مشارکت بخش خصوصی نگاه کنیم، می‌توانیم بدون اینکه به تکرار جملات کلیشه‌ای نیاز باشد طرح‌های جالبی دهیم که قابل اجرایی شدن نیز باشد. از نگاه اقتصاد سیاسی آنجا که دولت همه امور را در دست دارد همواره کندی‌ها و حتی فسادهایی رخ می‌دهد که دود آن به چشم همان بخش غیردولتی خواهد رفت اما از لحظه‌ای که مشارکت بخش خصوصی یا مردمی‌سازی پروژه‌های اقتصادی در دستور کار قرار می‌گیرد تصویر ساده‌تر و مهربان‌تری می‌توان ایجاد کرد. نمونه آن را در بسیاری از طرح‌های اجتماعی نیز دیده‌ایم که با عنوان سازمان‌های غیردولتی به صحنه آمده‌اند. حتی در عرصه فرهنگی نیز این مشارکت مردمی دیده می‌شود.بخش دولتی نیز معتقد است که آنجا که بخش خصوصی یا مردم به صحنه آمده‌اند همه رویدادها نتیجه موثر و بهتری داده است. اما این رخداد به معنی این نیست که بخش دولتی نمی‌تواند در تمامی عرصه‌ها حضور یابد بلکه به این معنی است که دولت به بازوی کمکی نیاز خواهد داشت که آن را یاری کند. نمونه‌ای دیگر در بخش‌های کارآفرینی است. بی‌گمان حمایت مردمی از طرح‌های کارآفرینی و کسب‌وکار می‌تواند زمینه‌ساز رونق این طرح‌ها و پشت‌گرمی خوبی برای خالقان کسب‌وکارها باشد. می‌توان به آن حمایت از کارآفرینی در قالب اقتصادی یا اجتماعی و حتی فرهنگی داد.به عبارتی، هر طرح کسب‌وکاری که بتواند زمینه ایجاد اشتغال را فراهم کند می‌تواند مورد حمایت مردمی قرار گیرد به‌ویژه طرح‌های فناورانه و کارآفرینی که در قالب اقتصادی نمود می‌یابند.از این‌رو پیشنهاد می‌شود برای توسعه طرح‌های کارآفرینی و کسب‌وکار سازمان‌های غیردولتی شکل گیرند که در محوری تخصصی زیرنظر گروهی مردمی فعالیت کنند. به‌ویژه در اشکالی که به حضور دولت نیاز نیست. نمونه آن را در شکل‌گیری سازمان‌های غیردولتی انسان‌دوستانه می‌بینیم. حال می‌تواند این مراکز غیردولتی در قالب کارآفرینی باشد. نقطه تمرکز آن نیز می‌تواند از دل همایش‌ها یا جشنواره‌های کارآفرینی آغاز شود و در نهایت در محوری تخصصی جدا شود.اگر چنین سازمان‌های غیردولتی با عنوان کارآفرینی وجود داشته باشد که از حمایت خیران برخوردار باشند، می‌توان امید داشت که کم‌کم برچسب بیکاری از پیشانی نهاد دولت برداشته شود. آنجا که مردم خود طرح می‌دهند خود اجرا می‌کنند خود می‌توانند موثر باشند و دیگر دولت در قالب یک نهاد فروتن و متواضع تنها گوش می‌دهد و راهبری می‌کند.
به عبارتی، این مردم هستند که متخصصان و نخبگان طراح کسب‌وکار را می‌بینند با آنها گفت‌وگو می‌کنند و می‌توانند راهکار دهند و از آنها حمایت کنند.در چنین حالتی تنها از دولت انتظار نمی‌رود که شغل ایجاد کند یا برای بیکاری چاره‌ای بیندیشد. به علاوه اینکه هزینه ایجاد شغل در نهادهای مردمی کمتر است.اما باید به خاطر داشت که در چنین شرایطی کسب‌وکارهای جدید شکل می‌گیرند که تنها به پشت میزنشینی ختم نمی‌شوند. شغل‌های جدید و موثری تعریف می‌شوند که می‌توانند مولد باشند.

http://www.sanatnewspaper.com/note/1451-%DA%A9%D8%A7%D8%B1%D8%A2%D9%81%D8%B1%DB%8C%D9%86%D8%A7%D9%86-%D8%A7%D8%AC%D8%AA%D9%85%D8%A7%D8%B9%DB%8C-%D8%A8%D8%A7%D8%B2%D9%88%DB%8C-%D8%A7%D8%B4%D8%AA%D8%BA%D8%A7%D9%84%D8%B2%D8%A7%DB%8C%DB%8C.html





نوع مطلب :
برچسب ها : کارافرینی،
لینک های مرتبط :


چهارشنبه 30 فروردین 1396 :: نویسنده : صفیه رضایی

هزینه‌های بسیار و دردسرها و بی‌حمایتی‌ها؛ این تمام مشکلات افرادی است که در انجام کاری جدید یا ایجاد کسب‌وکار نو از آن گلایه می‌کنند. اما تمام قصه پیشرفت در این مسائل خلاصه نمی‌شود زیرا اگر قرار است حمایتی از خالقان کارها و تولیدات کوچک شود یا کمکی به کاهش هزینه‌های این قشر افراد یا شرکت‌ها شود،

باید در نگاه نخست ایده‌ها و طرح‌ها را تجمیع و بازبینی کرد یا مسئولان امر حوصله بررسی ایده‌های افراد را داشته باشند نه اینکه با بی‌صبری از کنار آن بگذرند. برای این منظور لازم است اتاق‌های فکر در کانون هر بخش صنعتی و تولیدی ایجاد شود که بتواند ایده‌ها یا طرح‌ها را مورد بازبینی قرار دهد. حتی لازم است سازمانی متولی پردازش فناوری و صنایع فناورانه ایجاد شود که به صورت عملی بتواند حمایت مادی و معنوی کند یا حتی ایده‌ها یا دانش فنی آنها را بخرد که سپس زمینه گسترش آنها نیز میسر شود.  نکته دیگر اینکه همواره نوعی ترس از ایده‌پردازی در دل نخبگانی وجود دارد که قرار است در درون مرزها و کشور فعالیت کنند؛ به این معنی که توسعه و پیشرفت در هر بخشی را منوط به حضور در کشورهای پیشرفته می‌دانند. پر بیراه هم نیست اما می‌شود با تاسیس اتاق‌های فکر یا دپارتمان‌های سیاست‌گذاری زمینه آسان‌سازی و تجمیع ایده‌ها را فراهم کرد تا حمایت از طرح‌های فناورانه بیش از گذشته محقق شود. هر چند برخی از تولیدکنندگان معتقدند برای پیشرفت در عرصه تولید و فناوری باید نگاه مردمی نیز به نقش علم و فناوری و حتی نوآوری تغییر کند نه اینکه تنها محصولات خارجی را دارای ذوق فناورانه بدانیم. همین نگاه در دل نخبگان ترس ایجاد می‌کند که‌ای داد ما حمایت نمی‌شویم! کسی گوشش به ما بدهکار نیست. همه حمایت نیز به بودجه‌های پژوهشی برنمی‌گردد بلکه بسیاری نیز به حمایت‌های معنوی منوط می‌شود. ازاین رو باید این فکر را کنار گذاشت که ایران جای طرح و ایده و تولید نیست و باید به کشورهای دیگر رفت. باید باور کنیم که عصر دانایی، این کشور و آن کشور نمی‌شناسد.

http://www.sanatnewspaper.com/note/1416-%D8%A7%DB%8C%D8%AF%D9%87%E2%80%8C%D9%BE%D8%B1%D8%AF%D8%A7%D8%B2%DB%8C-%D8%AA%D8%B1%D8%B3-%D9%86%D8%AF%D8%A7%D8%B1%D8%AF.html





نوع مطلب :
برچسب ها : اقتصاد،
لینک های مرتبط :