تبلیغات
پس از آتش بس - سیاست‌گذار نه قانون‌گذار
 
درباره وبلاگ


پس از آتش بس، وبلاگ صفیه رضایی؛
کارشناسی ارشد علوم سیاسی ، نویسنده و روزنامه نگار است.

مدیر وبلاگ : صفیه رضایی
نویسندگان
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
پس از آتش بس
وَ نُرِیدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَی الَّذِینَ اسْتُضْعِفُوا فِی الْأَرْضِ وَ نَجْعَلَهُمْ أَئِمَّه وَ نَجْعَلَهُمُ الْوارِثِینَ
صفحه نخست             تماس با مدیر           پست الکترونیک               RSS                  ATOM
سه شنبه 26 مرداد 1395 :: نویسنده : صفیه رضایی

 

زمانی که ما از لزوم تدوین نقشه راه و یک راهبرد توسعه صحبت می‌کنیم سخن از سیاست‌گذاری و تدوین بسته سیاستی برای بهتر عمل کردن در دورنمای آینده است. این راهبرد توسعه می‌تواند در حوزه صنعت باشد، اجتماع، سیاست یا اقتصاد؛ این نکات به طور کامل و بدیهی است و شاید پرسیده شود که چرا مدام از بدیهیات صحبت می‌شود

اما دست آخر یک مسئول یا یک منتقد از نداشتن استراتژی توسعه در یک بخش گلایه می‌کند. به نظر می‌رسد زاویه‌های ناگفته‌ای در نوع مدیریت و تدوین استراتژی‌های توسعه وجود دارد. روی سخن ما تنها در بخش صنعت یا برخی واحدهای صنعتی نیست بلکه به طور کلی شامل تمامی بخش‌های اجتماع، سیاست و اقتصاد و فرهنگ نیز می‌شود. نکته ناگفته‌ای که شاید از دیدگاه برخی از منتقدان اشتباه باشد این است که از اساس، رویکردی به نام سیاست‌گذاری یا تدوین بسته سیاستی کمتر از حد توقع رخ می‌دهد و بیشتر به جای آن قانون‌گذاری می‌شود. به این معنی که ما در حل تمامی مشکلات موجود ازجمله مسائل جمعیتی و فرهنگی، رویکردهای اقتصادی و صنعتی بیشتر دنبال خلأهای قانون‌گذاری می‌گردیم. به عنوان نمونه صنعتگران و برخی واحدهای صنعتی برای حل پاره‌ای مشکلات تنها چشم به در دارند که ببینند کدام آیین‌نامه و قانون دولتی تدوین می‌شود یا برای حل مشکلات خاص اجتماعی تنها دنبال قانون هستیم که ببینیم کجا سختگیری بیشتر شود تا مشکلی حل شود. در زمینه مشکلات فرهنگی نیز همین است. به عبارتی ما نمی‌توانیم زمانی که از حل مشکلات و ترسیم دورنمای توسعه صحبت می‌کنیم مدام دنبال قانون‌گذاری باشیم. متاسفانه همین رویه باعث شده که کسی نداند سیاست‌گذاری یعنی چه و همه آن را در تدوین آیین‌نامه و قانون خلاصه می‌کنند. حالا اگر به برخی از واحدهای صنعتی بگوییم که استراتژی توسعه برای خود تدوین کنید می‌گویند کدام راهبرد و توسعه، همه موارد در دست دولت است؛ ممکن است فردا قانونی بگذارد و تمام نقشه‌ها نقش بر آب شود. به عبارتی حتی اگر بخواهند راهبرد توسعه بنویسند در پیچ و خم‌های قانونی و قانون‌گذاری نمی‌توانند چشم‌انداز خوبی ترسیم کنند. مشکل از آنجایی ناشی می‌شود که ما نمی‌دانیم حل هر مشکلی با قانون‌گذاری نیست؛ همانطور که حل مشکلات فرهنگی تنها با قانون‌گذاری نیست مشکلات صنعتی نیز تنها با قانون‌گذاری حل نمی‌شود. اینگونه می‌شود که برخی از فعالان بخش خصوصی گلایه می‌کنند که کار تدوین استراتژی توسعه صنعتی را به‌دست ما بسپارید که دولتی‌ها دچار نوسانات قانونی می‌شوند و با پایان عمر یک دولت، دوباره‌کاری‌ها و تدوین دوباره استراتژی‌های ۴ ساله آغاز می‌شود. در حالی که هر دولتی باید در ادامه دولت دیگر همان سبک و سیاق توسعه را پیش ببرد که در مسیر استراتژی‌های تدوین شده است. در مقابل، ضعف دیگری وجود دارد که ممکن است از اساس اعتقاد به تدوین راهبرد توسعه وجود نداشته باشد. از این‌رو می‌توان گفت که راهبرد توسعه صنعتی و مدل‌ها و نمودارهای سیاست‌گذاری نباید در پیچ و خم‌های قانونی چنان گم شود که مفهوم توسعه را دستخوش تغییر کند. همچون دولت گذشته که از پایه با مفهوم «توسعه» مشکل داشت و فکر می‌کرد «تعالی» واژه مناسب‌تری برای رشد است. همین تناقض‌گویی‌هاست که خلط مبحث پیش می‌آورد. توسعه، توسعه است، نیاز به واژه‌سازی هم ندارد. همانطور که نوشتن راهبرد توسعه نیز نیاز به قانون‌گذار ندارد بلکه محتاج سیاست‌گذار است. پس زمانی که سخن از تدوین استراتژی توسعه می‌شود ما نیاز به اتاق فکر، مهندسان ایده‌پرداز و خلاق و بخش تحقیق و توسعه داریم وگرنه هر مجلسی می‌تواند قانونی را در چند جلسه به تصویب برساند. این مشکل محتوایی بسیاری از بخش‌های اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی است که درک و فهمیده می‌شود اما چاره‌سازی نمی‌شود. نکته مهم دیگر اینکه تدوین راهبرد توسعه برای واحدهای صنعتی باید با توجه به محذورات و مقدورات تنظیم شود نه آرمان‌گرایی و کمال‌گرایی؛ متاسفانه در تدوین ماموریت‌های یک واحد صنعتی یا اقتصادی و حتی فرهنگی بارها می‌بینیم که در حد برنامه‌های یک دولت راهبرد تدوین می‌کنند در حالی که درست نیست. نکته مهم و پایانی این سطور به این نکته اشاره دارد که بهتر است مسئولان دولتی مانند بسیاری از کشورهای پیشرفته اقدام به تاسیس دپارتمان‌های سیاست‌گذاری کنند؛ چراکه این رشته که مادر حل مشکلات توسعه است در تنگنا قرار دارد. اگر بخش‌های سیاست‌گذاری در کشور ما فعال شوند یکصدایی ایده‌پردازی رواج پیدا می‌کند و نخبه‌پروری جای بسیاری از خلأها را می‌گیرد.

صفیه رضایی / روزنامه‌نگار





نوع مطلب :
برچسب ها : سیاست داخلی،
لینک های مرتبط :


سه شنبه 26 مرداد 1395 04:48 ب.ظ
خیلی دوست دارم تبادل لینک داشته باشم.بهم سر بزن اگه خوشت اومد تبادل انجام بده
سه شنبه 26 مرداد 1395 12:30 ب.ظ
سلام . از وبلاگت خوشم اومده. میتونی وبلاگت رو توی لیست وبلاگ ها ثبت کنی. حتما به سایتم سر بزن
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.