تبلیغات
پس از آتش بس - از دوربین پسندی برخی مسئولان تا کرسی های حاشیه دار!
 
درباره وبلاگ


پس از آتش بس، وبلاگ صفیه رضایی؛
کارشناسی ارشد علوم سیاسی ، نویسنده و روزنامه نگار است.

مدیر وبلاگ : صفیه رضایی
نویسندگان
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
پس از آتش بس
وَ نُرِیدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَی الَّذِینَ اسْتُضْعِفُوا فِی الْأَرْضِ وَ نَجْعَلَهُمْ أَئِمَّه وَ نَجْعَلَهُمُ الْوارِثِینَ
صفحه نخست             تماس با مدیر           پست الکترونیک               RSS                  ATOM

انتشار خبر رفتن یکی از مجریان شبکه خبر به آمریکا در ادامه مهاجرت مجریان و بازیگران و خوانندگانی که قبلا مهاجرت کرده بودند شاید موضوع جدیدی نباشد. گوش مردم به شنیدن این نوع اخبار عادت کرده است. مثال همان وقتی که تصویر بردار و خبرنگار همراه کننده تیم هسته ای در سوئیس ماندند و دیگر به کشور برنگشتند. اما، موضوعی که در میان شنیدن اینگونه اخبار به چشم می آید اینکه از قضا تعدادی از این عزیزان به نوعی وابسته به صد وسیما بوده اند و از قضا بعضی هم روابط عمومی یکی از سازمان های دولتی. مجری شبکه خبر که این اواخر به آمریکا رفت هم مدیر روابط عمومی شرکت ملی صنایع و پتروشیمی بوده است. شاید در این میان این سوال برای مردم پیش آید که چرا یک ابوالمشاغل باید ترک کشور کند؟ برای اهل رسانه هم این سوال پیش می آید که چرا باید مجریان و اهالی رسانه ملی، بیشتر مسئول روابط عمومی سازمان ها باشند؟ یا اینکه چرا در برنامه ها تا دوربین صدا وسیما نیاید هیچ مسئولی سخنرانی اش را شروع نمی کند؟ جالب است کسانی که در جایگاه روابط عمومی قرار می گیرند تعامل کمتری با رسانه دارند. این در حالی است که رسانه های دیگر بیشتر درگیر فضای خبری هستند. به عبارتی دغدغه مندی اصحاب رسانه به غیر از صدا وسیمایی ها بیشتر و به جا تر است. با این حال دوربین صدا وسیما در همه جا محترم است. این نکته از آن جهت مهم است که اولا، چرا مجری و کارمندی که صدا سیما برای آن سرمایه گذاری کرده است خیلی راحت عزم سفر به دیار فرنگ می کند و دوما، چرا باید از میان مسئولان روابط عمومی ها بیشترین آنها گوینده خبر یا مجری رسانه ملی باشند؟ شاید همه مردم ندانندکه فلان بازیگر یا فلان مجری تلویزیون مسئول روابط عمومی کدام سازمان یا وزارتخانه است. ولی اگر هم بدانند چهره رسانه ملی  در نظر مردم تخریب می شود و کم کم اعتماد به این رسانه کمتر خواهد شد. از طرفی این سوال برای دیگر اصحاب رسانه پیش می آید که چرا بیشتر مسئولان روابط عمومی ها، صدا وسیمایی هستند؟ جالب اینکه همین ها هم بعد از مدتی خیال سفر و مهاجرت به سرشان می زند. خوب بهتر نیست افراد کارکشته تر از یک مجری یا یک بازیگر برای روابط عمومی انتخاب شود. به هر حال رسانه هایی مستقل و غیر وابسته و حرفه ای در کشور کم نداریم. هر چند برخی مسئولین به دوربین صدا وسیما بیشتر عادت دارند تا لنز دوربین رسانه های دیگر! اینگونه می شود که یک گوینده شبکه خبر می شود مدیر روابط عمومی یک شرکت بیمه ای با هیچ سابقه بیمه ای، یک مجری برنامه سرگرم کننده می شود روابط عموی یک وزارتخانه و...البته از این دست بسیار است. اینگونه است که جایگاه رسانه و روابط عمومی ها در نظر همگان ضعیف و رابطه ای جلوه می کند که البته پاشنه آشیلی برای برخی مسئولان هم خواهد بود. چقدر خوب است که بگذاریم یک گوینده خبر یا یک بازیگر و هنرمند واقعا یک گوینده خبر یا بازیگر و هنرمند باقی بماند، که هم از احترام مردمی برخوردار باشند و هم جایگاه رسانه پایین نیاید. البته ظاهرا سریال ابوالمشاغل در رسانه ملی هم وجود دارد.





نوع مطلب :
برچسب ها : فرهنگ،
لینک های مرتبط :


 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.